piątek, 17 lipca 2015

Rozdział 17

Rozejm między May a Zaynem

NIALL'S POV
Wyszedłem z pokoju gdzie odbywała się kara May. Nie chciałem na to patrzeć, to nie jest właściwe, karać je tylko dlatego że chciały się od nas uwolnić. Ale Liam uważa że to nauczy je dyscypliny i będą się bały uciec ponownie. Moim zdaniem jedynym czego będą się bały to my. W sumie to May będzie się bała, na szczęście uratowałem Caro od tej okropności. Nie byłbym w stanie siedzieć spokojnie ze świadomością że chłopcy ją tam krzywdzą, a co dopiero sam to robić. Powoli skierowałem się do salonu, gdzie miałem nadzieję spotkać Caro. Wkroczyłem niepewnie do pomieszczenia, dostrzegając dziewczynę siedzącą na kanapie. U siadłem koło niej i spojrzałem na jej twarz. Ze skupieniem oglądała program motoryzacyjny, nawet nie zwracając na mnie uwagi. Postanowiłem dać jej trochę spokoju i sam spojrzałem na telewizor.Dosyć młody chłopak opowiadał o poszczególnych modelach aut. Mimo tego że mało mnie to w tej chwili interesowało, wpatrywałem się bezsensownie w ekran myśląc o tym jak zacząć rozmowę. Jak tylko program się skończył, odwróciłem się do Caroline.
-yghm...może zagramy w fifę?- zapytałem niepewnie.
-Dlaczego nie.-wzruszyła ramionami nadal nie odrywając wzroku od ekranu.
Z westchnieniem wstałem z kanapy żeby włączyć konsolę.
Yhh, przecież muszę z nią porozmawiać, jeśli tak dalej pójdzie nic z tego nie będzie. Podałem jej pada, udzielając pierwszeństwa do wybrania drużyny. Chociaż nie spodziewałem się tego że wybierze Chelsea. Ja nie mając wyboru wybrałem Irlandzką drużynę.
Zaczeliśmy mecz w milczeniu, co szybko przerwałem.
-Jesteś na mnie zła?
-Uratowałeś mój tyłek od batów, chyba nie powinnam.
-Niechciałem żebyś cierpiała, nie mógłbym na to patrzeć- spojrzałem na nią ze smutkiem?
-Ale nie rusza cię to że May teraz tam cierpi?-zaśmiała się pod nosem- w ogóle dlaczego tu jeszcze siedzisz? Idź też się nad nią znęcać.-Syknęła z jadem strzelając mi pierwszego gola.
-To nie tak, że chce żeby była karana. - westchnąłem z rezygnacją- gdybym chciał jeszcze ją z tego wyciągnąć, chłopaki by się wkurzyli. Co jak co, ale w końcu od nas uciekłyście, oni uważają że za to musicie być ukarane.
-Nie wpadłeś może na to że nie chcemy tu być?-zatrzymała grę i spojrzała na mnie ze wściekłością.
-Dobrze wiesz że nie możemy was wypuścić, jeśli cokolwiek się wyda, trafimy do kicia-poziom mojej irytacji zaczął rosnąć.
-To było nas nie porywać!
-Wiem to było głupie...ale teraz musimy stawić czoła konsekwencją.
-A jeśli obiecamy wam że nikomu nie powiemy, to wypuścicie nas?
-Nie.
-Dlaczego?-patrzyła na mnie tymi wielkimi oczami, a mnie zmiękło serce.
-Umm...Caro, ja nie sądzę żeby Zayn dał odejść May, on za bardzo ją kocha. I...ja nie chce, abyś ty odeszła.
Patrzyłem z nadzieją w jej oczy, oczekując jakiejś odpowiedzi. Ale ona tylko wzruszyła ramionami i odwróciła się do telewizora.
-Cokolwiek.
Kiedy włączyliśmy z powrotem grę do salonu wszedł podłamany Zayn. Usiadł na jednym z foteli i pusto patrzył w okno przed nim.
-Wszystko okay stary?-spytałem zmartwiony.
-Nic nie jest Niall,nic...
MAY'S POV
W sobotę tydzień później czułam się na tyle dobrze ż wyszłam z łóżka, poszłam się odświeżyć, myłam się przez godzinę. Wyszłam z łazienki w ręczniku, na łóżku siedział Zayn i mi się przyglądał, ja go olałam i poszłam się ubrać. Ubrana wyszłam z pokoju, bolą mnie jeszcze plecy i nogi ale daje rade. Weszłam do kuchni, siedzieli tam Louis i Liam, nie przywitałam się.
-Cześć- odezwał się pierwszy Louis- Chcesz śniadanie?- kiwnęłam głową na tak. Obaj wstali i zabrali się za śniadanie, Liam smażył jajecznice, a Louis smarował kanapki masłem i kroił pomidory potem położył go na kanapki do tego zrobili mi zielona herbatę (moja ulubiona) i postawili sok pomarańczowy przede mną. W między czasie do kuchni przyszła reszta, koło mnie usiedli Zayn i Caro, obok Caro Niall a potem Harry, Naill po chwili wstał i podszedł do lodówki, wyjął z niej jogurt i podał go Caro, normalnie sługa się dla niej zrobił. Po niecałych 15 minutach śniadanie stało przede mną. Jadłam pomału bo nigdzie mi się nie spieszyło, jadłam je chyba przez pól godziny, reszta się zmyła po 10 minutach, został ze mną tylko Malik, nie chciałam jeszcze się do niego nie odzywać, ale denerwowała mnie ta cisza:
-Malik?- popatrzyłam na niego, on się do mnie odwrócił i kiwnął głową żebym kontynuowała.-denerwuje mnie to
-Co?
-Ta cisza między nami.
-Mnie też. Ale to ty ni chciałaś ze mną rozmawiać, nie pozwoliłaś niczego wytłumaczyć.
-Teraz masz szanse. Ale po wytłumaczeniu i tak ci nie wybaczę.
-To co mam zrobić żebyś mi wybaczyła?
-Wymyśl coś, niczego nie będę ci podpowiadać, sam wymyśl.
-Dobrze, chodź pójdziemy do naszego pokoju porozmawiać.-wstał wystawił rękę do mnie przyjęłam ją, wstałam i poszliśmy do pokoju. W pokoju usiadłam na łóżku, Zayn stanął koło komody i się o nią oparł.
-No to mów.
-Chciałem cię na początku przeprosić za to co ci chłopaki zrobili, nie miałem innego wyjścia jak zgodzić się na tą kare dla ciebie, Niall od razu stanął za Caroline że jej nie wolno tego zrobić, ja też nie chciałem żeby robili coś wam ale nie miałem zbytnio nic do gadania...-machnęłam ręką żeby nie kontynuował tych bzdur.
-Malik skończ pieprzyć, nie rób z siebie niewiniątka, wiem jak było i co się stało, połowa z tego co powiedziałeś to nie prawda. Daje ci ostatnią szanse żebyś naprawił to co żeś spieprzył. Jeszcze na dodatek trzeba Caro urodziny zorganizować.
-Dziękuje na pewno wykorzystam tą szanse, a co do urodzin Caro chłopcy się tym zajmą.
-Okej, idę na dół.- Wyszłam z pokoju i zeszłam na dół do salonu, usiadłam na kanapie i włączyłam telewizor. Siedziałam przed telewizorem jakieś 2 godz., potem przyszedł Malik i powiedział żebym ubrała jakieś ciuchy wieczorowe, zgodziłam się i tak mi się nudziło. Ubrałam małą czarną i baleriny, pomalowałam się delikatnie włosy zostawiłam rozpuszczone. Zeszłam na dół tam już czekał na mnie Zayn ubrany w eleganckie jeansy, marynarka i biała koszulka. Wyszliśmy z domy, wsiedliśmy do jego auta i pojechaliśmy, nie wiedziałam gdzie jedziemy, Zaza nie chciał mi powiedzieć. Zatrzymaliśmy się na ............ , akurat był zachód słońca, wysiadłam z samochodu podeszłam do krawędzi i podziwiałam krajobraz, Zayn rozłożył koc przed autem, położył na nim koszyk, usiadłam na nim. Siedzieliśmy kilka godzin rozmawialiśmy, jedliśmy, wygłupialiśmy się i najważniejsze pogodziliśmy się , w pewnym momencie Zayn się na chylił i namiętnie pocałował, możecie się domyślić jak to się skończyło. Do domu wróciliśmy chwilę przed północą, weszliśmy do swojego pokoju, rozebraliśmy się i poszliśmy się wykąpać, po wykąpaniu szybko wyszliśmy z łazienki, gdy wychodziliśmy rzuciliśmy się na siebie, znowu żeśmy się kochali, spać poszliśmy koło 3 nad ranem. Rano wstaliśmy, szybko się ubraliśmy i zeszliśmy na dół, tam już wszyscy byli nie byłam zdziwiona bo przecież już 11 rano była. Caro właśnie kończyła swój jogurt i oznajmiła że idzie na basen, jak wyszła powiedziałam chłopakom że pójdę ją zamknąć a oni zaczną szykować jej urodzinową imprezę, zgodzili się od razu. Wstałam i poszłam na basen sprawdziłam czy na pewno tam jest i zamknęłam drzwi na klucz..

 







piątek, 3 lipca 2015

Rozdział 16

Liam, Louis, Harry i May...

LIAM'S POV
Wstaliśmy i poszliśmy na górę do pokoju zabaw. Weszliśmy do środka i od razu podeszliśmy do szpicrut i w zieliśmy cztery różnego rodzaju, położyliśmy je koło łóżka, podszedłem do komody i wyciągnąłem kilka sznurków, przepaskę, wibrator, kajdany, roszpunkę i spinki podałem to chłopakom każdy wziął co chciał i położył koło miejsca które wybrał. Ja wybrałem łóżko i dlatego będę korzystał ze wszystkiego. Harry wybrał krzyż, kajdany i szpicrut, ale powiedział że też będzie korzystał ze wszystkiego, Louis wybrał ławkę, wibrator i spinki. Niall stwierdził że będzie na każdym po kolei i na końcu jak my skończymy się zabawiać.
-Harry idź po May. Zabawę czas zacząć.- Harry wyszedł, a ja zatarłem ręce Po chwili wrócił ale z May.
-Nie robiła żadnych problemów?- zapytałem bo dziwnie że tak stała i się nie broniła.
-Nie, nawet sama tu przyszła.- odpowiedział tak samo zdziwiony.
-May, co ci?
-Nic a co ma być.- odpowiedziała bez żadnych emocji, jej wzrok był pusty, bez jakichkolwiek emocji.
-To co zaczynamy? Kto pierwszy?-zapytał Lou.
-Ja!- wydarł się Harry.
-Dobra to zaczynaj, a my popatrzymy.- odpaliłem.
Podprowadził ją pod krzyż, założył jej kajdany i przyczepił do krzyża, za jednym zamachem ściągnął z niej spodnie i majtki. Górnego ubioru nie miała nawet nie wiem jakim cudem. Wziął w rękę szpicrute i zaczął nią jeździć po jej ciele. Obszedł ją dookoła i uderzył ją w dupę. Przeszedł do przodu i uderzył ją w brzuch, a ona krzyknęła z bólu. Z tą karą to chyba nie był najlepszy pomysł.-Pomyślałem. Harry uderzył ją jeszcze kilka razy w inne części ciała. Na jej ciele powstały czerwone ślady po uderzeniach. W rękę wziął wibrator i w nią go włożył, aż podskoczyła, wziął w rękę pilot i zaczął go włączać. May zaczęła jęczeć, wiła się w różne strony. Harry włączył chyba na najwyższy bo po niej widziałem że jest blisko.
-Nie wolno ci dojść.- warknął, May się nie odezwała.-Zrozumiałaś!- warknął
-Rozumiem, nie musisz tak warczeć bo psem nie jesteś.-odpyskowała mu. Jestem pod wrażeniem, ona nikogo się nie boi, odpyskuje nawet największemu chujowi.
-Nie pyskuj, bo oberwiesz.-Harry robił się jeszcze bardziej wkurwiony.
-I tak oberwę to co za różnica.
-Stul pysk.-krzyknął na nią, a ona nic sobie z tego nie robiła, więc jej przywalił ręką w tyłek. Warknęła na niego, tym razem on nic sobie z tego nie zrobił. Wyłączył wibrator, wyciągnął go z niej, odłożył na bok. Podszedł do niej, obniżył krzyż tak żeby jej głowa była na poziomie jego rozporka. Ściągnął spodnie wraz z bokserkami, podstawił jej pod buzie swojego kutasa.
-Ssij!- warknął rozkazując. May zaczęła się stawiać i pokręciła głową na Nie. Wziął go w swoją jedną rękę, drugą trzymał ją z tyłu głowę żeby ją nie ruszała i wepchnął jej do buzi swojego przyjaciela, miała łzy w oczach ale nie pozwoliła im na wypłynięcie. Pieprzył jej usta bardzo krótko, bo po jakiś 5 min wyciągnął go z jej buzi. Podniósł krate do góry i bez jakiegokolwiek ostrzeżenia wszedł w nią, May krzyczała z bólu. Harry się tym nie przejął. May próbowała się wyrwać, ale nasz Harold był silniejszy. Widziałem ból, nienawiść i mord w oczach May, nigdy takiego nie połączenia u kobiet nie widziałem. Harry ją pieprzył bez opamiętania, jakby od dłuższego czasu nigdzie nie zamoczył. May była wyczerpana, a to dopiero początek.
-Harry! Dosyć! Nie jesteś sam-nie reagował, wpadł w jakiś trans.
-Lou, chodź musimy go odciągnąć.-wstaliśmy i podeszliśmy do nich, próbowaliśmy go odciągnąć ale się wyrywał, dostał ode mnie z liścia i wrócił do nas. Od piołem May z kajdanów i położyłem ją na łóżku. Przywiązałem jej ręce i nogi do kolumn sznurami, założyłem opaskę na oczy. Wziołem na początku inny szpicrut taki z długimi frędzlami. Przejechałem nią po ciele May, a potem uderzyłem kilka razy o jej brzuch, zjechałem uderzeniami niżej, skończyłem na udach, tam porządnie uderzyłem, May krzyknęła z bólu, słyszałem szloch. Odłożyłem na bok szpicrut, usiadłem na jej udach w rozkroku.
-Lou przynieś lód!
-Już idę- i wyszedł z pokoju.
-Po co ci lód?- zapytał Harry.
-Potrzebny. Zobaczysz. Będzie niezła zabawa.-zatarłem ręce. W mojej głowie utworzyły się głupie pomysły. Nie będzie j a to boleć, bo nie o to mi chodzi, będzie czuła przyjemność, ale za żadne skarby nie dojdzie ani razu. Wiem że jestem podły ale należy jej się , to co zrobiły z Caro to jest nie wybaczalne, zapewne Zayn jak i Niall im wybaczą ucieczke, ale my tak szybko nie odpuścimy. Lou po dłuższej chwili przyszedł z lodem, wziąłem kilka kostek i położyłem je na ciele May, wzdrygnęła się. Poczekałem chwilę aż lód trochę stopnieje, chwyciłem jedną kostkę i zjechałem nią wzdłuż jej ciała, docierając do łechtaczki. Przytrzymałem ja chwilę aż stopniała od dotyku rozgrzanej skóry. May wiła się powstrzymywana przez liny. Następną kostkę poprowadziłem niżej do jej wejścia. Włożyłem resztki lodu do jej rozgrzanej waginy. Zaczęła poruszać biodrami sfrustrowana. Wziąłem świeży lód który włożyłem do ust. Okrążyłem ustami jej sutki, płynnie przechodząc do drugiego. Wyplułem zbędną rzecz i rozebrałem się ze spodni które na sobie miałem. Tylko. Ponieważ byłem już dawno twardy, bez żadnych ceregieli wszedłem w nią ostro. Zakrzyczała cicho ruszając biodrami spragniona orgazmu. Zataczałem małe kółka biodrami obserwując jej twarz, która wykrzywiała się z rozkoszy.
-Umm.......-May zajęczała cicho-Już nie mogę Liam, zaraz dojdę.
-Ani mi się waż.- warknąłem na nią.
Rozejrzałem się po pokoju nie przerywając swoich czynności. Harry i Louis siedzieli na ławce i walili sobie konia. Oh...serio..Jakby nie mogli poczekać czy coś. Przewróciłem na nich oczami i zacząłem coraz mocniej pchać by osiągnąć spełnienie. Wyszedłem z May i rozwiązałem jej ręce inogi.
-Lou, twoja kolej.
Louis podszedł do May, wziął ją na ręce i położył na ławie na brzuchu. Podszedł pod ściane gdzie wisiały pasy, wybrał skórzany brązowy pas. Wrócił do May i coś jej na ucho powiedział. Przymierzył się do uderzenia i sekundę później usłyszałem głośne uderzenie i krzyk.
-Jeden- powiedziała cicho May. Lou nachylił się znów nad nią i o czymś dyskutowali. Chwilę później znów wymierzył uderzenie.
-Dwa.- zaszlochała May. Po drugim uderzeniu nie przerywał tylko uderzał mocno, wiem bo May płakała z bólu, doszli do 15 uderzeń. Lou odłożył pas na ziemie i ściągnął spodnie w dół, wszedł w nią bez ostrzeżenia, wchodził i wychodził z niej szybko. Po niecałych 15 minutach doszedł , widziałem że May też jest na krawędzi. Lou pomógł jej dojść.
-Dziękuje Lou, ale też cię nienawidzę.- splunęła.
-Wiem, nie chciałem ale tak wyszło. Teraz zabiorę cię do pokoju. Okej?- zapytał. May skinęła głową na zgodę, Lou ubrał spodnie i wziął May na ręce, a potem wyszedł z nią z pokoju.4

MAY'S
Lou położył mnie na łóżku w pokoju Zayna, posiedział ze mną chwilę i wyszedł. Leżałam na łóżku w bez ruchu, bo jak próbowałam się poruszyć to czułam przeszywający ból. Jak ja ich nienawidzę za to, dzięki bogu że Nialla tam nie było, bo by miał przesrane, przez tą durną kare znienawidziłam każdego chłopaka oprócz Nialla, wiem że tam Zayna nie było ale nic nie zrobił żeby tej kary nie było. Zaczęłam coś do niego czuć a tak wszystko poszło się jebać. Myślałam że zależy mu na mnie, ale okazało się że nie. Przymknęłam oczy, od razu pojawił się obraz mojej rodziny, a potem widze twarz Zayna, jego wzrok jakby mógł to by mnie zabił. Szybko otworzyłam oczy, a koło mnie siedziała Caro.
-Jak się czujesz?
-A jak wyglądam?- warknęłam na nią choć nie chciałam.
-Kiepsko...- odpowiedziała cicho.
-I tak się czuje. Możesz mnie zostawić chciałabym się przespać.
-Jasne, dobranoc.- odpowiedziała wstając, ja jej nic nie odpowiedziałam tylko przymknęłam oczy, stała jeszcze przez chwilę przy łóżku a potem wyszła, wtuliłam się w kołdrę po chwili odpłynęłam do krainy morfeusza.
...~.~.~.~.~.~...
Obudziłam się otwierając pomału oczy żeby się przyzwyczaiły do światła, na łóżku koło mnie siedział Zayn i mi się przyglądał. Pomału odsuwałam się na drugi koniec łóżka żeby być jak najdalej od niego. Odwróciłam się do niego tyłem ale to nic nie dało bo po sekundzie kucał przede mną. Patrzył na mnie smutnym wzrokiem, ja miałam pustkę w oczach.
-May, błagam odezwij się do mnie- błagał desperacko ale miałam to w dupie, mógł pomyśleć wcześniej przed tą absurdalną karą.
-Mayyy, proszę, nie mogłem nic zrobić, któraś musiała być ukarana, a wiesz jaka jest Caro, krucha. Ja naprawdę nie chciałem żeby cię ukarali. Ja cię naprawdę bardzo, bardzo kocham, musisz mi uwierzyć- kończąc zaczęły płynąć mu łzy z oczu, ale mnie to nie ruszyło. Patrzyłam w ścianę nie zwracając że ktoś jest w pokoju. Po kilku godzinach wyszedł z pokoju, a po nim przyszedł Liam z jedzeniem postawił tackę na szafce nocnej i usiadł na łóżku, Nie ruszyłam się żeby zjeść, nie byłam głodna, nie czułam bólu, nie czułam nic, byłam wyprana z uczuć.
-May, zjedz coś.- powiedział cicho.- musisz coś zjeść żeby nabrać sił.- powiedział lekko głośniej a potem spuścił głowę. Nie wzruszona dalej patrzyłam w ścianę. Po godzinie wyszedł, wtedy napiłam się soku który przyniósł.
Tak wyglądał cały tydzień co chwilę ktoś przychodził najczęściej Caro z Malikiem.

piątek, 19 czerwca 2015

Rozdział 15

Zayn i May, Niall i Caro...


LOUIS POV
Obudziłem się wcześnie bo o 8, a ja tak szybko nigdy nie wstaje, chciałbym jeszce pospać al raczej mi się nie uda.Poleżałem chwilę na łóżku, a potem wstałem i poszedłem się odświerzyć, wziąłem szybki prysznic, i wyszedłem z łazienkiw samym ręczniku, potem poszedłem się ubrać. Wróciłem na chwilę do łazienki żeby ułożyć włosy.Wyszedłem z pokoju i zszadłem na dół do kuchni po coś do jedzenia. Kiedy miałem gotowe jedzenie przeniosłem się do salonu.Po jakimś czasie dołączył do mnie Liam, nie odzywał się jakiś czas, lecz w końcu zirytowało mnie to więc przerwałem ciszę.
- Stary co jest czemu się nie odzywasz?
-Martwię się o dziewczyny, przecież znasz Caroline , nie wiadomo co jej strzeli i czy sobie czegoś nie zrobi. May nie jest aż tak twarda żeby sobie z nią poradzić
-Myślę że nic im nie będzie, poprostu wrócą do rodziny.
-Musimy je odzyskać,przcież one mogąnas podać na policje-zaczął panikować.
- Sądzisz że im uwierzą,że sławny na cały świat zespół porwał je i molestował?
-One potrafią być cholernie przekonujący-zaśmiał się Li- jeszcze nie znamy ich najgorszych stron, tego najbardziej się boję.
-Nie spinaj, ściągniemy je spowrotrm, nawet jak polecą do Polski. Ale miejmy nadzieję że zdążymy na czas.
-Musimy zdążyć.Idę się przewietrzyć- odparł i wyszedł a zaraz po tym pojawił si3 Harry.
-Siema co tam? - zapytał radośnie, ale mina mu zrzedła kiedy zobaczył moją- co ci?
-Nic tylko matrtwię się o Liama- odparłem smotno- a ty co taki wesolutki?
-Bo jedziemy dzisiaj po nasze dziewczynki- zaśpiewał radośnie- a z nim?
-Boi się że dziewczyny wydadzą nas policji.
-Nie wydadzą.Nie ma czym się przejmować na bank zabierzemy je z lotniska na czas.
-Ależ ty pozytynie nostowiony jesteś na tą sytuacje.
- Bo ja pozytywnym człowiekiem jestem.
-Cześć chłopaki- do salonu wszedł Niall z tacką pełną jedzenia.
-Hej- powiedzieliśmy z Harrym jednocześnie.
-Już nie mogę się doczekać aż po nie pojedziemy, już chcę je opierdolić.
-Tak musimy pomyśleć nad karą- odezwał się Hazza, podkradając tochę jedzenia z tacki Nialla.
-Będziemy mieć niezłą zabawę- powiedziałem z chytrym uśmieszkiem.
-Dobra zagrajmy w fife- odezwał się Niall, odkładając jedzenie.
Kiedy chłopcy grali już drugi mecz, zaniepokoił mnie fakt że Zayn długo nie schodzi.Fakt on uwilebia spać i trudno go ściągnąć z łóżka, ale bez przesady jest już druga popołudniu. Postanowiłem sprawdzić co z nim.
Kiedy otworzyłem drzwi pierwsze co zobaczyłem to rozwalony na całym łóżku Zayn, twardo śpiący we wczorajszych ubraniach.
-Zayn, obudź się-szturchnąłem go parę razy w rzebra, lecz ani drgnął.
-Zaynee,wstajemy...May przyjechała.- znowu nic, dziwne...
Wziąłem prześcieradło w dłonie i pociągnąłem tak żeby Malik spadł z łóżka.
-Co jest kurwa?!-ryknął, ale zaraz chwycił się za głowę krzywiąc się z bólu.
-Wstawaj, za godzinę jedziemy po dziewczyny. A tobie co? Kac morderca nie ma serca, hmm?
- Jak to tylko godzina?! Dlaczego mnie wcześniej nie obudziłeś?- warknął po czym poszedł do łazienki.
-Budziłem cię, ale ty nie wstawałeś- krzyknąłem do zamkniętych drzwi- w ogóle ogarnij się, bo wyglądasz jak bezdomny po bimbrze.
-Cholera, wiem- wstchnął
-Tak by the way*, to dlaczego aż tak się schlałeś?
-Nie wiesz- zaśmiał się cicho- alkohol to najlepszy lek na złamane serce.
- Yhm.. wiesz stary, myślę że May nie chciała cię zostawiać, poprostu zrobiła to dla Caro.
Diabeł wcielony w skórę aniołka- szepnąłem do siebie.
- Mam nadzieję, nie chciałbym jej na serio starcić, a co gorsza żyć ze śwaiadomością że nigdy mnie nie pokocha.
-Ruszaj dupę-uciąłem- chyba że chcesz się spóźnić, co?
-Nie już idę... muszę się jeszce ubrać- odkszyknął do mnie.
Kiedy Zayn był już gotowy razem zeszliśmy na dół. Mijając salon zgarneliśmy chłopaków. Wsiedliśmy do dwóch aut. Ja jechałem z Liamem i Niallem, a Zayn z Harrym. Kiedy dojechaliśmy na miejsce przeżyliśmy spory szok, na lotnisku stało pełno fanów krzycząych nasze imiona. Szybko rozejrzałem się po całej hali. Przez przeszkloną ścianę dojrzałem Caro wsiadającą do samochodu, po chwili auto Harrego wjechało na autostradę.
-Zayn spytaj o następny najbliższy lot my zajmiemy się tym tłumem.
Po dwóch godzinach robienia zdjęć i podpisywania kartek, fanki naszczęście rozeszły się.
-Lou, patrz tam- Niall szturchnął mnie w ramie.
Spojrzałem tam gdzie wskazywał chłopak. Przy bramkach stały dziewczyny i rozmawiały z jakimś kolesiem.
Podbiegliśmy do nich, a ja złapałem Caro za ramię.
LIAM'S POV
Do domu wróciliśmy około 18,chłopcy zaprowadzili dziewczyny do pokoju Caro.Po chwili wrócili i wszyscy usiedliśmy w salonie.
-Co z nimi zrobimy- Zapytał Lou
- Zabierzemy je do naszego pokoju, wtedy nauczą się że od tatusiów** się nie ucieka- zaśmił się Harry.
-Zabierzcie tylko May-odezwał sie wpatrzony w ścianę Niall.
- Dlaczego przecież Caro najbardziej na to zasłużyła- oburzył się Zayn.
-Nie pozwolę wam jej tam zabrać- powiedział stanowczo-Ona jest na to zbyt krucha, nie wytrzyma tego.
Patrzyłem na niego zszokowany. Czy on właśnie nazwał Caroline kruchą? To chyba ostatnie słowo które mogłoby ją określić. Zaśmiałem się.
- Stary ty chyba nie wiesz o kim mówisz.
-To ty nie wiesz Liam. Caro może wyglądać na twardą z zewnątrz , ale jej psychika jest bardzo słaba, i to przez nas. Nie możemy tego zrobić, ona się rozsypie i już wogólenie będzie nam ufała- skończył cicho a jego oczy zeszkliły się.
- Ni ma racje- zabrał głos Louis-nie możemy jej do końca zniszczyć.
-Uh dobra to zabieramy May-zkapitulował Harry.
-Zayn jakieś uwagi?-zapytałem?
Ten tylko skinął głową i wyszedł z pomieszczenia.
- A jemu co?- zdziwiłem się.
-Nie wiem, dziwnie się zachowuje-odparł Lou.
- Nie ważnie, kiedy zabieramy May do pokoju?-podekscytował się Harry.
-Za chwilę przygotujmy w nim wszystko.

*by the way (ang.) swoją drogą
**Nie pytajcie, poprostu dużo zrytych opowiadań z Hazzą w roli głównej

Troche krótki ale jest.ENJOY

poniedziałek, 8 czerwca 2015

Rozdział 14

Ucieczka cz.II

ZAYN'S POV
Obudził mnie ból zdrętwiałego karku, podniosłem się do góry to poczułem silny ból głowy, musieliśmy wczoraj nieźle zabalować pomyślałem. Wstałem nie, tak żeby ból głowy się nie nasilał i poszedłem do kuchni po tabletki. Jak je łyknąłem to poszedłem się odlać. Po chwili wróciłem do salonu, trochę się przeraziłem był tam niezły bałagan, nie pamiętam jak to się stało. Film urwał mi się po tym jak gadałem z jednym z kolegów którzy tu byli o naszych dziewczynach. Usiadłem na poprzednim miejscu i wyciągnąłem telefon żeby sprawdzić godzinę było po 1 popołudniu, byłem zdziwiony że dziewczyny nas nie obudziły, ale chyba wiedziały w jakim stanie będziemy. Długo się nad tym nie zastanawiałem i poszedłem dalej w kimę.
Obudziło mnie szturchanie w ramię.
-Czego?- warknąłem na tego kogoś, dalej mając zamknięte oczy.
-Wstawaj, jest już 16, a dziewczyny nadal nie zeszły na dół- otworzyłem oczy i zobaczyłam Nialla.
-Już wstaje, a dziewczynami się nie przejmuj, pewnie były na dole jak żeśmy spali.- odparłem wstając.
- Nie były, bo ja od 14 nie śpię, jak i prawie reszta chłopaków.
-A byłeś sprawdzić na górze czy są?
-No, jeszcze nie.
-To idź sprawdź, a nie mi dupę zawracasz.- robiłem się wkurwiony na nieogarniętego farbowanego blondyna.
Poszedłem do kuchni się napić, coś zjeść, po niecałych 15 minutach byłem najedzony i napity, wtedy wpadł do kuchni zdyszany blondas.
-Nie ma ich w żadnym pokoju!- mówił na wydechu, rozszerzyły mi się oczy z niedowierzaniem na słowa Horana.
-Jak to ich nie ma?- wrzasnąłem.
-No nie ma ich na górze , trzeba jeszcze zobaczyć na basenie i w siłowni bo tam dużo czasu zawsze spędzały.- gdy to powiedział od razu ruszyłem w wymienione przez Nialla. Poszedłem sprawdzić najpierw basen, ale tam nikogo nie było, potem poszedłem do siłowni, May zawsze tam długo przesiadywała, ale tam też nikogo nie było. Nie mam pojęcia gdzie one mogą być, pierwsze co przyszło mi do głowy to to że koś je porwał, jak żeśmy byli porządnie schlani. Bałem się o nie, najbardziej o moją May, stała się dla mnie bardzo ważna. Nie mogę jej stracić. Wróciłem na górę, usiadłem na kanapie i schowałem głowę w dłonie.
-Stary znajdą się.- Liam poklepał mnie po ramieniu.
-Mam nadzieje.- odparłem cicho.
-Trzeba szybko działać, zanim ktoś je zgwałci czy coś.-powiedział przejęty Harry.
-Jak toś tyknie moją May to już nie żyje. Dobra co robimy?-spytałem chodząc po całym salonie.
-Trzeba podzwonić po lotniskach i sprawdzić czy nikt nie chce je wywieść z Londynu.-powiedział Harry, a ja robiłem się coraz bardziej zły i zmartwiony, jak pomyśle że jakiś facet dotknął May.
-Chłopcy a nie pomyśleliście że dziewczyny po prostu uciekły, ja my byliśmy na haju- stwierdził Liam. Myślałem przez chwile nad tym co powiedział.
-Chyba masz racje, one nie czuły się tu dobrze, były zmuszane do mieszkania z nami i nam usługiwać.- nie chętnie ale potwierdziłem słowa Liama.
-To takie chujowe - zajęczał Niall – najpierw Caro próbuje się zabić, potem uciekają. Czy jesteśmy aż tacy źli? Już do niczego je nie zmuszaliśmy. May nawet była z tobą szczęśliwa. - spojrzał na mnie zeszklonymi oczami.- Co jeśli one podadzą nas na policje? Zamkną nas za uprowadzenie i molestowanie nieletnich, zgnijemy w pudle.- jego głos stał się piskliwy.
-Spokojnie Ni, znajdziemy je.- Lou poklepał go po plecach.- Zayn zadzwoń na lotnisko i o nie zapytaj. Założę się że lecą do swojego kraju, najbliższym lotem.
Westchnąłem i wyciągnąłem telefon. Teraz na które lotnisko zadzwonić, przecież w Londynie jest ich multum. Postanowiłem zacząć od tego największego. Znalazłem w internecie numer i n zadzwoniłem.
-Airport London... słucham- odezwał się kobiecy głos.
-Dzień dobry. Chciałbym się dowiedzieć o najbliższy lot do Polski.
-Jutro, piętnasta dziesięć .
Podszedłem do komody w przed pokoju i wyciągnąłem karteczkę ze spisanymi numerami kart kredytowych dziewczyn.
-Um...czy ktoś o tym numerze- podałem cyferki- zarezerwował ten lot.
-Przepraszam nie mogę podawać takich informacji.
-Bardzo panią proszę- zacząłem zdesperowanym głosem- moja dziewczyna jest w ciąży i chce lecieć do rodziny, a jej ciąża jest zagrożona, nie może lecieć, ale ona się uparła....muszę ją zatrzymać.
-Um...dobra, na ten numer zostały zarezerwowane dwa bilety.
-Dziękuje pani bardzo, do widzenia.- rozłączyłem się i spojrzałem na zdziwionych chłopaków.- jutro 15;10.
-Stary co to była scena?- zdziwił się Harry- May jest w ciąży?
-No co ty...musiałem coś wymyślić żeby mi powiedziała.
-Co robimy?- zapytał Niall
-Ja idę się napić, a jutro jedziemy na to lotnisko i je stamtąd zabierzemy.- powiedziałem i poszedłem do kuchni i od razu do lodówki, wyciągnąłem z niej piwo i je od razu wypiłem ale to było za słabe więc sięgnąłem po coś mocniejszego. Wyciągnąłem najpierw czystą ale też było za słabe na moje szargane nerwy. Chwyciłem za Jacka Danielsa i wypiłem trochę z gwinta i stwierdziłem że to to co potrzebowałem. Poszedłem do salonu i usiadłem na kanapie, odłożyłem butelkę na stół i schowałem twarz w dłonie. Dlaczego mnie ciągle to spotyka? Czemu każda dziewczyna ode mnie ucieka? Albo mnie zdradza? Te pytania nurtują mnie od kilku godzin. Myślałem że May jest ze mną szczęśliwa, tak mi mówiła, kłamała? Mi z nią było bardzo dobrze, wiem że szybko się jej zapytałem od chodzenie ale nie żałuje, od początku mi się spodobała, chłopakom w pierwszy dzień jak żeśmy je tu przywieźli powiedziałem że blondynka jest moja, byli trochę wkurzeni że chce jedną dla siebie wziąć ale mnie to nie obchodziło. (W trakcie moich rozmyśleń wypiłem prawie całą butelkę Jacka.) A teraz nie mam już jej bo uciekła, a ja się w niej naprawdę zakochałem, na początku myślałem że to tylko zauroczenie i po jakimś czasie mi przejdzie, ale nie przeszło, chciałem z nią coraz więcej czasu spędzać, kiedy chcę całować i kochać się a nie pieprzyć tylko dla mojej przyjemności. Myślałem że May też mnie kocha ale okazało się że chciała tylko moją moją czujność uśpić i się jej udało, dałem jej dużo swobody żeby się dobrze czuła w tym domu. ( Właśnie w tym momencie zaczynam drugą butelkę Jacka Danielsa i chyba za długo nie posiedzę.) Bardzo bym chciał żeby została ze mną bez żadnego przymusu tylko dlatego że się we mnie zakochała. Butelka Jacka była w połowie pusta i zaczynałem usypiać więc powoli i chwiejnie zacząłem się wspinać na górę do mojego pokoju, jak tam dotarłem od razu walnąłem się na łóżku i natychmiast odpłynąłem. 

CAROLINE'S POV
Kiedy tylko wróciliśmy do motelu udałam że zabieram coś z pokoju,a potem pojechaliśmy do najbliższego studia tatuażu który polecił Noah.
Teraz siedzę na kozetce i czekam aż wzór zostanie odbity pod moim lewym obojczykiem. Był to napis piękną czcionką ' My scars make me an orginal'. zawsze chciałam mieć wytatuowane moje motto, szczególnie w widocznym miejscu. Po pół godzinie mój tatuaż był zrobiony a opatrunek założony.Następny lot był o osiemnastej czyli musimy jechać na lotnisko...znowu. Mam nadzieję że tym razem nie spotkamy fanek chłopaków, a co gorsza samych chłopaków.
Lotnisko na szczęście było wolne od wrzeszczących nastolatek, dlatego mogliśmy spokojnie przejść w stronę bramek. Staliśmy w dosyć sporej kolejce, czekają na swoją kolej, kiedy Ktoś szarpnął moje ramie.
-Co do...-urwałam kiedy zobaczyłam osobę która przede mną stała-Louis...
Uśmiechnęłam się słodko wycofując w stronę Noah.
-Słońce idź już do samolotu a my do ciebie dołączymy, tylko załatwimy pewną nie dokończoną sprawę.
Chłopak skinął głową i skierował się w stronę bramek.
-Słońce?!Co to ma do kurwy być! Dwa dni nas przy was nie ma a ty nowego sobie znajdujesz!- zaczął wrzeszczeć Niall.
-Good... wyluzuj to tylko kolega - prychnęłam-By the way...co wy tu robicie, już nawet wyjechać w spokoju nie można?!
-Wyjechać!?Chyba od nas uciec! Co wy w ogóle sobie myślałyście!?
-Dużo. Nie chciałyśmy uciekać tylko odpocząć, a wy i tak byście nas ściągneli z powrotem do siebie, więc o co tyle szumu.-wtrąciła się jeszcze spokojna May.
-Ty się jeszcze kurwa pytasz...-wybuchnął Zayn lecz przerwało mu chrząknięcie.
-Przepraszam-odezwał się bramkarz za nami-czy macie państwo jakiś problem?
-Tak mamy-odpowiedziałam szybko-ci tu panowie, nie chcą nas puścić do samolotu.
-Ale Caroline nie możesz jechać bez opiekuna jesteś niepełnoletnia, tak samo ty May.-Lou posłał fałszywy uśmiech.
-Ja jestem pełnoletnia, a Caro jest pod moją opieką.-wtrąciła się May
-Od kiedy ty masz osiemnaście?-zdziwił się Harry.
-Od półtora miesiąca, skończyłam je przed przelotem tutaj.
-Nie jesteś jej opiekunem prawnym, przykro mi.
-Ja kończę za trzy dni nie może nas pan przepuścić?
-Yhh, czy któryś z was jest ich rodziną?
-Ja jestem kuzynem i nie zgadzam się żeby gdzie kolwiek leciały.
-W takim razie nie mogę nic zrobić, do.widzenia.
-Ale..-nie dokończyłam bo bramkarz już poszedł.
-Do domu!-warknął Malik.

czwartek, 4 czerwca 2015

Nowe ff ?

To znowu ja! Well...mimo tego że nie skończyłyśmy jeszcze tego bloga mamy z May już sporo pomysłów na nowe ff. Teraz pytam was o zdanie nasi czytelnicy, czy chcielibyście nowe opowiadanie w naszym wykonaniu? Mamy zamiar od wakacji zacząć je pisać i nie wiemy czy warto je publikować. Wiec ja wam przybliżę nieco fabułę a wy napiszecie w komentarzu czy chcecie to czytać.

Dwie przyjaciółki przyjeżdżają do collegeu gdzie zostają cheerliderkami i wstępują do bractwa które jest na przeciwko bractwa piłkarzy. Tam poznają dwóch chłopaków (na razie to Lou i Harry, ale może się zmienić).
Wiec chcecie przeczytać coś takiego?

Spóźniony rozdział

Cześć tu Caro. Więc przychodzę do was z informacją że nowy rozdział spóźni się, ponieważ May wyjechała na weekend bez komputera, a mój jest zepsuty i nie mogę odtworzyć z poczty prespektywy Zayna, a bez tego nie ma rozdziału więc jak już pisałam rozdział się opóźni i będzie prawdopodobnie w poniedziełek. Sorry ;(

piątek, 22 maja 2015

Rozdział 13

Ucieczka


CAROLINE'S POV
- May...jestem głodna-marudziłam przyjaciółce prosto w ucho.
-To idź coś zjeść.
-Nie chce iść tam sama...a jak oni mnie tam zgwałcą czy coś?!
-Nic ci nie będzie-przewróciła na mnie oczami.
Westchnęłam z rezygnacją i z turlałam się z łóżka. May zaśmiała się kiedy pacnęłam tyłkiem o podłogę.
-Matko.. ale z ciebie kaleka...
Zignorowałam ją i podreptałam zgarbiona do drzwi. I tak suki... zamontowali nam\mi klamkę kiedy byłam w szpitalu.Co w moim mniemaniu było błędem z ich strony , przecież nie będą mogli nas kontrolować. Ale weź tu ogarnij takich zjebów jak oni.Kiedy przechodziłam obok salonu usłyszałam stłumione śmiechy i szept.
-Caroline...Caroline-odwróciłam się w stronę odgłosów. Niall siedział schowany z kanapą tak że było widać tylko jego czuprynę i oczy. Reszta chłopaków siedziała na kanapach i miała z niego niezły ubaw.
-Podejdź tu niewolnico-ton głosu blondyna zmienił się na bardziej stanowczy.
Ukucnęłam przy chłopaku i pogłaskałam go po włosach.
-Biedny Ni...do końca stracił rozum-westchęłam z udawanym rozżaleniem, wtedy dostrzegłam obecną na stole trawkę-ale nie martw się jak się do reszty zajarasz to go odzyskasz.-wycedziłam przez zęby po czym trzepnęłam go w głowę.
Weszłam do kuchni i zaczęłam robisz sobie makaron w sosie serowym. Tą jakże zajmującą czynność przerwał mi już nieźle wstawiony Harry.
-Zarobisz nam papuuuu?-zapytał robiąc kocie oczy.
-Rączki kominiarz ukradł?
-Co?
-Piwo.
-Piwo?
-Tak.
-Jakie piwo?
-Niepasteryzowane.
-Czekolada?
-Jaka czekolada?
-O czym ty pieprzysz kobieto?
-To nie ja jestem pijana.
-Ta rozmowa nie ma sensu , idę do chłopaków.
Mentalna piątka dla mnie! Kiedy skończyłam robić makaron zaniosłam go na górę. Nie chce przy nich jeść. Śmierdzą jak gorzelnia połączoną z plantacją zioła.
-Coś mi się zdaje że z jakąś godzinkę odpadną, Ni już ma jakieś schizy.
-Szybko im poszło-zadrwiła May.
*~*~*~*
Po trzydziestu minutach jedyne co słyszałyśmy z dołu, były dźwięki wydawane przez telewizor. Cicho wstałam z łóżka i podeszłam do drzwi i lekko je uchyliłam, nasłuchując. Usłyszałam ciche , stłumione chrapanie.
-May! śpią!-szepnęłam.
Dziewczyna zerwała się z łóżka i pobiegła do pokoju Zayna. Rozejrzałam się po pomieszczeniu w którym się znajdowałam. Sięgnęłam po torebkę i przeszukałam ją, na całe szczęście zabrali tylko telefony. Mam wszystko co potrzebne, dowód , kartę kredytową i fajki. Wpakowałam wszystko z powrotem i wyjęłam z szafy sportową torbę do której wpakowałam trochę ciuchów i bielizny. Oby to wypaliło.May wróciła po paru minutach z taką samą torbą i torebką. Przebrałyśmy się w sukienki,
Sukienka Caro
Sukienka May

bo przecież podczas ucieczki przyda się urok osobisty.
-Gotowa?
-Jak nigdy-odpowiedziała pewnie.
Zbiegłyśmy cicho po schodach, na palcach wkraczając do salonu. Chłopcy leżeli porozkładani po całym salonie i spali, połowy z zaproszonych gości nie było. Ostrożnie podeszłam do Harrego , który był najbliżej i wyciągnęłam z jego kieszeni kluczyki.Szczerze mówiąc nie wiem jakie ma auto, ale okaże się w praniu... zresztą jakie to ma znaczenie.
Kiedy dotarłyśmy do garażu nacisnęłam przycisk na bryloku. Światła czarnej, sportowej audi'cy zamigotały a samochód wydał charakterystyczny klik.
Auto Harrego.
Wrzuciłyśmy torby na tylne siedzenia, a same wsiadłyśmy do przodu. Włożyłam kluczyk do stacyjki, uprzednio zapinając pas. Przekręciłam go i skrzywiłam się na donośny warkot silnika. Mam nadzieję że nie obudził chłopaków. Wyjechałam przez otwartą bramę na ulicę i włączyłam się do ruchu. To że nie mam prawa jazdy to nie znaczy że nie potrafię się posługiwać tak prostą maszyną jak samochód, chociaż osobiście wole motory wyścigowe, ale to kwestii gustu. Modliłam się w myślach aby nie natknąć się na policje, przecież zamkną mnie z kierowanie bez prawka , a nawet pełnoletniości. Fakt mam jeszcze siedemnaście lat, ale z parę dni skończę to osiemnaście. Mknęłam przez prawie pustą autostradę, uważając aby nie przekroczyć dozwolonej prędkości, jak już mówiłam nie chce mieć glin na karku.Chociaż to by było dobre... może wlepili mi mandat i odesłali do rodziny? Zaczęłam się rozglądać za jakimś znakiem motelu. Po przejechani kilometra , zobaczyłam między drzewami niewielki znak głoszący " MOTEL : WOLNE POKOJE" Zjechałam w leśną uliczkę, gdzie z poza sosen wyłonił się niewielki budynek. Jego ściany były szare, a w niektórych oknach były karty. Wzdrygnęłam się lekko. Ale odepchnęłam wstręt na bok i zaparkowałam samochód przed motelem na małym "parkingu". Spojrzałam na May która oglądała uważnie budowle.
Motel w którym się zatrzymałyśmy.

-Myślisz że będzie bezpiecznie?-odezwała się.
-Tak sądzę, zresztą i tak nie mamy większego wyboru- wzruszyłam ramionami i wysiadłam z auta.
Wyciągnęłyśmy swoje torby , a ja zamknęłam samochód. Niepewnym krokiem podeszłyśmy do w połowie przeszklonych drzwi. Otworzyłam je , po czym wytarłam rękę w sukienkę, bo na klamce osiadła rosa.
-Witamy w motelu ROSEY- uśmiechnięta pulchna kobieta powitała nas- w czym mogę pomóc?
-Dzień dobry-uśmiechnęłam się uprzejmie- chciałyśmy zarezerwować pokój z dwoma łóżkami. Na razie na jedną noc- dodałam.
-Och ,oczywiście- kobieta przekartkowała stary zeszyt.
Chyba nie używają tutaj wielu cudów techniki. Pomyślałam rozglądając się.
-Pokój numer 13 jest wolny, czy życzą sobie panie rano śniadanie?
Spojrzałam na May, która nie zauważalnie kiwnęła głową. Była dziwnie cicha, jak nie ona.
-Poprosimy- posłałam jej wymuszony uśmiech- umm... czy ma może panie mapę miasta?
Kobieta przytaknęła i wyciągnęła z pod lady poskładaną kartkę razem z kluczem.
-Czy coś jeszcze?
-Tak, czy mogłabym skorzystać z telefonu?
-Oczywiście, tam jest - wskazała na przeciwległą ścinę.
-Dziękuje.
Zabrałam od niej mapę i klucz, po czym podeszłam od starego automatu. May stała za mną i patrzyła nieobecnym wzrokiem w ścianę.
-Masz- podałam jej klucz- idź do pokoju , ja zarezerwuje nam lot.
Posłała mi grymas który chyba miał być uśmiechem, i poszła do pokoju na końcu korytarza. Westchnęłam i złapałam w rękę książkę telefoniczną i zaczęłam szukać kontaktu do głównego lotnisko. Yhh... gdybym tylko miała mojego iphona , wszystko byłoby załatwione ca tak wertuje śmierdzące kartki, szukając paru cholernych cyferek.Kiedy w końcu znalazłam numer, wrzuciłam do automatu parę monet i wykręciłam numerki na tarczy. Serio kurwa ludzie...tarcza? Czuję się jakbym cofnęła się o co najmniej o pięćdziesiąt lat. Przyłożyłam słuchawkę do ucha , czekając aż ktoś się odezwie.
-Witam... Airport London w czym mogę służyć.
-Dzień dobry, chciałam zarezerwować dwa bilety na najbliższy lot do Polski.
Usłyszałam stukanie w klawiaturę i parę kliknięć myszką.
-Najwcześniejszy lot będzie juto o piętnastej dziesięć.
-Dobrze, psuje mi , proszę zarezerwować.
-Oczywiście, czy mogę prosić numer karty?
-Oh, tak - wyciągnęłam kartę i podałam kobiecie cyferki.
-Dziękuje czy to wszystko?
-Tak dziękuje, do widzenia.
-Miłego dnia.
Odwiesiłam słuchawkę na widełki , a na małej karteczce którą znalazłam obok książki zapisałam godzinę lotu.
Gdy weszłam do pokoju, zastałam May leżącą na brzuchu z twarzą w poduszce.
-Lecimy jutro po piętnastej- usiadłam na skraju jej łóżka- Co jest? Dlaczego jesteś taka milcząca?
-Nic,  chcę już zobaczyć, rodziców i brata-po jej policzku spłynęła samotna łza którą zaraz starła.
Wow płacząca May... to zupełna nowość.
-Ja też- powiedziałam z fałszywym smutkiem.

Tak naprawdę nie chce widzieć swojej rodziny, zawsze kłóciłam się z matką i nie potrafiła mnie zrozumieć, ani ja jej.W sumie ona jest jedynym powodem dla którego nie chce wracać. Wyjęłam papierosy i wyszłam na malutki balkon. Palenie jest tą jedyną rzeczą która mnie uspokaja. Uh... to będzie ciężki dzień.Słońce zaczęło wychodzić zza horyzontu, a ja siedziałam na balkonie paląc papierosa i pijąc kawę z automatu. Nie spałam całą noc, myśląc nad swoim życiem. Postanowiłam że pójdę rozejrzeć się za czymś do jedzenia. Głodna jestem. Wyszłam cicho z pokoju tak aby nie obudzić May.Skierowałam się w dół korytarza i skręciłam w następny.Dotarłam do starego automatu z przekąskami.Z lekkim wahaniem wrzuciłam do niego monety, obawiając się czy się nie rozleci.Wybrałam paluszki i czekałam aż zlecą ze swojego miejsca. Lecz to cholerne opakowanie utknęło na samym końcu spirali.
-Jebany staroć-warknęłam kopiąc maszynę.
Usłyszałam z sobą chłopięcy śmiech.
Noah
Odwróciłam się, dostrzegając, wysokiego chłopaka o szarych oczach i postawionych na żel brązowych włosach.Nie ogarniam tej mody na grzywkę "ala rampa" , to naprawdę irytujące że jedna trzecia facetów na tym pieprzonym kontynencie ma postawione włosy.
-Potrzebujesz pomocy?-zapytał uroczo się uśmiechając.
-Nah, poradzę sobie.
Podeszłam do automatu od jego bocznej strony i kopnęłam go z impetem. Paluszki spadły w odpowiednie miejsce a maszyna zagrzechotała nie bezpiecznie. Wyciągnęłam swoją przekąskę i spojrzałam na nie znajomego.
-Nie jestem pewien czy ta maszyna nie wybuchnie gdy ją dotknę- zaśmiał się.
-Jeśli wybuchnie będzie to twój problem-wzruszyłam ramionami.
Chłopak wrzucił pieniądze do odpowiedniego otworu i wybrał ciasteczka. Rzecz wypadła od razu, a chłopak schylił się żeby ją podnieść.Kiedy się wyprostował, patrzył na mnie z uniesioną brwią.
-Więc, co cie sprowadza do tak oddalonego od cywilizacji miejsca?
-Mogłabym zapytać cię o to samo.
Zaśmiał się, znowu. W ogóle dużo się śmieje, dziwny człowiek.
-Masz rację. Ja tutaj czekam na mój lot do nikąd.
-Chcesz się zabić czy nie wiesz gdzie lecieć-zapytałam rozbawiona jego doborem słów.
-Raczej to drugie, jeszcze mi się nie śpieszy w zaświaty.A ty?
-Czy chcę się zabić-droczyłam się-przechodziłam już to, nic fajnego.
-Wiesz że nie o to mi chodzi...zaraz, zaraz, jesteś po próbie samobójczej!?
-Żeby to jednej- wzruszyłam ramionami i skierowałam się do małego lobby.
-Uh, wiesz myślałem że ludzie od takich rzeczy, są przygnębieni i bez życia.
-Pewnie bym była, ale May do tego nie dopuści,przy niej nie da się być bez życia.
Zaśmiałam się na wspomnienie nawiedzające moją głowę.
***
Już trzeci dzień siedzę na swoim łóżku , nie ruszając się nawet na krok.Odkąd przywieźli mnie ze szpitala, nie odzywam się do nikogo, pochłonięta swoją pustką. Pierwszego dnia był psycholog, drugiego psychiatra, trzeciego no cóż, May.
Wparowała do mojego pokoju jak burza, co ja gadam bardzie ja huragan Katrina. Hah huragan May.
-Caro, wstawaj idziemy coś zjeść-nie ruszyłam się- no dalej...przecież nie przesiedzisz tak całego życia.
-Dobry pomysł, dzięki- szepnęłam ledwie słyszalnie.
-Nie ma mowy, idziesz ze mną w tej chwili na dół zjeść normalny posiłek, bo uwierz mi żaden człowiek jeszcze nie wyżył z herbaty.
Zepchnęła mnie z mojego ciepłego łóżka na podłogę. Przez co moja kość ogonowa obiła się o zimne panele.
-Ała- jęknęłam na co May zaśmiała się.
-No dalej leniu , ruszaj dupę, zrobiłam ci twoją ulubioną zupkę chińską.
Dla tej dziewczyny nie istnieje takie coś jak depresja, przysięgam. Wygramoliłam się na nogi poczłapałam za nią do kuchni. Założę się o wszystkie słodycze świata że będziesz się śmiała nawet na własnym pogrzebie.
***
-Ziemia do brunetki-z zamyślenia wyrwała mnie ręka chłopaka przed moimi oczami.
-Ah, tak, sory. Tak właściwie nie przedstawiłam ci się. Jestem Carolinie lub Caro, jak wolisz.
-Noah.
-Gdzie twoju arka huh?
-Hah zabawne- powiedział z sarkazmem- i czy tamten od arki nie miał Noe?
-Drobiazg , brzmi podobnie.
Rozmawialiśmy może ze dwie godziny, co szło nam bardzo dobrze. Naprawdę dobrze się dogadywaliśmy. Dowiedziałam się że ojciec Noah wyrzucił go z domu za to że jesteś gejem.Co uważam z absurdalne, bo to w końcu jego syn, nie może go wyrzucać tylko dlatego że pociągają go chłopcy. Opowiedziałam mu trochę o sobie i o May oczywiście pomijając fakty z wiązane z naszymi porywaczami. Kiedy powiedziałam mu że wracamy do Polski, bardzo się pod ekscytował i uznał że pojedzie z nami , bo czemu nie? Gdy dyskutowaliśmy na temat zacofania tego miejsca , do lobby weszła lekko poirytowana May.
-Dziewczyno, myślałam że gdzieś zginęłaś , albo ktoś cię znowu...-spojrzała na mojego towarzysza.
-O cześć- uśmiechnęła się- Jestem May, przyjaciółka Caro.
Teraz miała zdecydowanie lepszy humor niż wczoraj, chyba sen dobrze jej zrobił.
-Noah.
-Więc- odezwałam się- Ten oto przystojniak leci z nami do Polski, właśnie...miałeś zarezerwować bilet, staruszku.
-Oh, tak, już.-wstał i odszedł kawałek z telefonem w ręku.
-Mów- zażądała May.
-W skrócie, to bardzo miły facet którego ojciec wyrzucił z domu za jego orientację. Chce zmienić miejsce, więc go tak jakby przygarnęłam. Nie dosłownie, po prostu poleci z nami. Nie masz nic przeciwko?
-Nie skąd, dobrze mu z oczu patrzy, myślę że można mu trochę zaufać, chociaż musimy być ostrożnie, nigdy nic nie wiadomo.
-Good, gadasz ja jakaś matka, nie mówię że moja...ona by po mnie pewnie pojechała, ale mniejsza.
-Witaj Polsko, żegnaj Londynie-wrócił uradowany Noah.
-Tak, tak, cokolwiek.-zaśmialiśmy się razem. Oh wolność.